‘Joseph, de rebel – Van wanhoop tot verzet’

It was democracy in action, December 17-19, 2008, when more than 300 participants, academics, grass roots workers, and persons living in extreme poverty, met for a colloquium at the Political Science Faculty in Paris, France.

The idea for the colloquium, jointly organized by the Fourth World Movement and Political Science, Paris, was born in Haïti during a time of extreme violence. Academics and grass roots workers were meeting and had the intuition that in face of such violence the thought of Joseph Wresinski could be a great resource both then and for the future.

Several years in preparation in several countries, and as much by researchers as by persons living in poverty, this colloquium made possible a genuine encounter between the university world and the Fourth World, a true merging of knowledge.

atd-fourthworld.org/Conference-Exclusion-a-Challenge.html

Filmbeschrijving:

’Joseph, de rebel – van wanhoop tot verzet’ Joseph, de Rebel. Een speelfilm van Caroline Glorion over het gevecht voor waardigheid en Mensenrechten.
“Ik heet Joseph, Joseph Wresinski. Ik woon in een voorstad van Parijs tussen gezinnen die mij op een pijnlijke manier herinneren aan mijn jeugd.
We leven op elkaar gepakt in de vele krottenwijken rond de steden. Als we in het nieuws komen, stellen ze ons voor als onaangepaste, ongeletterde vluchtelingen.
De vuile snoeten van de kinderen zorgen voor minachting en angst. Ik ben hier aalmoezenier. Ik woon tussen de mensen.
Maar ik weet dat alles wat ik onderneem nutteloos is zolang ze afhankelijk blijven van liefdadigheid. Daar had ik als kind het meeste onder geleden.
Het was vernederend altijd je hand op te moeten houden. Ik kon het niet verdragen dat ik anders was.”

Dit zijn de openingszinnen van de film: “Joseph, de Rebel “, geïnspireerd op een periode uit het leven van Joseph Wresinski,de grondlegger van de Internationale Vierde Wereld Beweging. Het gaat in deze fictie niet om zijn biografie, maar over een periode van zijn leven in de zestiger jaren in een sloppenwijk net buiten Parijs, in Noisy-le-Grand.

Het aangrijpende van de film is dat zij laat zien wat de personages drijft, hun tegenstellingen, hun gevoelens, hun hoop en hun lijden onder de meeste erbarmelijke omstandigheden welke hun sociale uitsluiting en armoede met zich meebrengt.

De realisatie was in handen van Caroline Glorion, een journalist, filmmaker en schrijfster, die al voor het overlijden van Joseph Wresinski met hem en zijn medewerkers aan verschillende projecten heeft gewerkt. Glorion werkt voor de Franse Televisie en snijdt in haar talloze reportages vooral onderwerpen rond Mensenrechten aan en heeft vele andere films op haar naam staan.

Een honderdtal personages werkten mee aan de film, welke zich voor een groot gedeelte afspeelt in een realistisch nagebouwd decor van de krottenwijk in Noisy. We zien er Père Joseph, gespeeld door de bekende acteur Jacques Weber, in zijn strijd met, niet alleen de autoriteiten, maar ook met de gezinnen, die hem in eerste instantie als een bedreiging zien. “Die verdomde pastoor maakt het nog erger, straks staat de politie hier.(…) Als hij ons blijft opruien zal er controle komen.” Maar Joseph weet de meeste bewoners van het kamp en later ook daarbuiten te overtuigen. Jongeren uit verschillende landen komen hem helpen, maar ook Genevieve Antonioz, een nicht van Generaal de Gaulle, die zijn medestander zal blijven in het gevecht van Wresinski om de samenleving te dwingen tot verandering.

De film put ook zijn kracht uit de onwaarschijnlijke samenwerking tussen professionele acteurs en mensen, jongeren en kinderen die armoede zelf in hun leven armoede hebben meegemaakt. Dit maakt de film nog realistischer, omdat de input van deze personages werd gebruikt om de dialogen en scènes te versterken. Het was, vertelt Glorion, een bijzondere wisselwerking: “Mannen en vrouwen spraken over hun ervaring van vroeger en alledag in termen van uitsluiting en armoede, en de acteurs of technici deelden hun ervaringen van het spel, het acteren en schieten van beelden, plankenkoorts of over hun eigen leven. Allen voelden zich verantwoordelijk om de strijd van Joseph Wresinski en de gezinnen in Noisy-le-Grand zo goed mogelijk te verbeelden.”

Bij het kijken naar deze film uit vervlogen jaren, krijg je de drang om erin te springen en mee te doen aan dit grote politieke gevecht voor de erkenning en de waardigheid van deze mensen.”

Joseph Wresinski zegt in de film tegen Jacques: “Ik wist in die tijd dat we iets gewonnen hadden. (…) Waardigheid, oude makker. De trots dat we samen geknokt hebben.“ Jacques, die in zijn jeugd dit alles meemaakte zegt nu: “Het was indrukwekkend. Maar wij zetten de strijd voort en we laten onze stem horen, want het is nog niet voorbij. Armoede blijft verwoestend.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s